Ars antiqua
![]() | Ten artykuł dotyczy pojęcia z zakresu historii muzyki. Zobacz też: Ars Antiqua – zespół wokalny. |
![Wikipedia:Weryfikowalność](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Question_book-4.svg/50px-Question_book-4.svg.png)
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Ars antiqua (łac. sztuka dawna) – okres w wielogłosowej muzyce kościelnej w XIII w. związany z paryską szkołą Notre-Dame oraz działalnością późniejszych teoretyków muzyki, takich jak Franco z Kolonii i Petrus de Cruce.
Niebagatelny wpływ na rozwój muzyki tego okresu wywarła technika tropowania. Według niektórych teorii tropowanie głosu duplum w technice discantowej doprowadziło do powstania motetu, wiodącego gatunku muzyki XIII wieku.
W szkole Notre-Dame istniejącej przy katedrze Notre-Dame uprawiano przede wszystkim takie gatunki muzyki polifonicznej jak: conductus, organum i motet. Do głównych przedstawicieli należeli: magister Leoninus (mistrz techniki organalnej) i magister Perotinus (mistrz techniki discantowej).
Zobacz też
- Ars nova
- GND: 4143070-0
- BNCF: 28297