Elegia
![]() | Zobacz też: inne znaczenia. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/William-Adolphe_Bouguereau_%281825-1905%29_-_Elegy_%281899%29.jpg/250px-William-Adolphe_Bouguereau_%281825-1905%29_-_Elegy_%281899%29.jpg)
Elegia (gr. ἐλεγεία elegeia – pieśń żałobna) – utwór liryczny o treści poważnej, refleksyjny[1], utrzymany w tonie smutnego rozpamiętywania, rozważania lub skargi, dotyczący spraw osobistych lub problemów egzystencjalnych (przemijanie, śmierć, miłość); wyróżnia się elegie miłosne i patriotyczne. Należy do najbardziej charakterystycznych form liryki bezpośredniej.
W poezji starogreckiej, skąd wywodzi się ten gatunek, obowiązkowa była dla niego forma wierszowa dystychu elegijnego[2]. Mistrzem elegii w poezji starorzymskiej był Owidiusz, po nim gatunek ten uprawiali z powodzeniem John Milton, Johann Wolfgang von Goethe, Aleksandr Puszkin, Rainer Maria Rilke.
W Polsce elegie pisali m.in. Jan Kochanowski, Władysław Broniewski, Franciszek Karpiński (Żale Sarmaty), Krzysztof Kamil Baczyński (Elegia o... (chłopcu polskim)). Tomik zatytułowany Elegie jest najbardziej znanym dziełem czeskiego poety Jiříego Ortena.
![]() | Zobacz hasło elegia w Wikisłowniku |
Przypisy
- ↑ Gazda 2009 ↓, s. 252.
- ↑ Gazda 2009 ↓, s. 252–253.
Bibliografia
- Grzegorz Gazda: Słownik europejskich kierunków i grup literackich XX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15724-1.
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: Elegia |
![]() | Zobacz w Wikiźródłach kategorię Elegie |
- PWN: 3897280
- Britannica: art/elegy
- Treccani: elegia
- Universalis: elegie
- ЕСУ: 18850, 18851
- Nacionālā enciklopēdija: 34418
- Catalana: 0100716
- DSDE: elegi
- Hrvatska enciklopedija: 17553