Ewa Kunina
![]() Ewa Kunina w jednej ze scen filmu Wyrok życia (1933) | |||
Data i miejsce urodzenia | 4 sierpnia 1889 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 14 marca 1963 | ||
Zawód, zajęcie | aktorka | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Ewa Kunina (Ewa Kuna) z domu Krauze (ur. 4 sierpnia 1889 w Warszawie, zm. 14 marca 1963 tamże) – polska aktorka, w latach 1950–1963 aktorka Teatru Narodowego w Warszawie.
Życiorys
Córka Władysława. Po ukończeniu pensji kształciła się na kursach handlowych, następnie kształciła się aktorsko pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza i Wojciecha Brydzińskiego. Zadebiutowała w 1914 w Teatrze Polskim w Kijowie pod pseudonimem Ewa Korczak. W latach 1915–1916 występowała w Łodzi. W 1915 poślubiła Henryka Kunę, rzeźbiarza i malarza. Od 1916 występowała w teatrach warszawskich: w 1916 w Teatrze Orpheon, w sezonie 1917/18 i 1918/19 w Teatrze Polskim, 1919–1924 w Reducie, w sezonie 1924/25 i 1925/26 w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego, w 1925 w Teatrze Szkarłatna Maska, w 1926–1931 w Teatrze Polskim i Małym, w sezonie 1929/30 w Teatrze Ateneum, w sezonie 1932/33 w Teatrze Kameralnym. W latach 1933–1939 pełniła funkcję kierownika administracyjnego szkolnego teatru przy Reducie, ponadto w latach 1931–1932 występowała w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.
W okresie II wojny światowej pracowała w Warszawie w kawiarni aktorskiej „Znachor”.
Po zakończeniu wojny była aktorką Starego Teatru w Krakowie (1945–1946), Teatru Wojska Polskiego w Łodzi, a od 1950 do śmierci w Teatrze Narodowym w Warszawie.
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (Aleja Zasłużonych-1-49)[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Henryk_Kuna_i_Ewa_Kunina_gr%C3%B3b.jpg/220px-Henryk_Kuna_i_Ewa_Kunina_gr%C3%B3b.jpg)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959)[2]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (15 lipca 1954)[3]
- Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1953)[4]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[5]
Filmografia
- 1933: Dzieje grzechu
- 1933: Wyrok życia jako właścicielka mieszkania wynajmująca Jadzi pokój
- 1947: Ostatni etap jako więźniarka
- 1949: Matka
- 1949: Prawdziwe oblicze jako matka porucznika
Przypisy
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: HENRYK KUNA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-05-15] .
- ↑ Ewa Kunina (1889–1963) [online], www.dziennikteatralny.pl [dostęp 2020-01-02] .
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1953 r. nr 90, poz. 1142 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki, s. 1631.
Bibliografia
- Ewa Kunina, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2021-04-08] .
- Biografia na filmweb
- VIAF: 2886151778211518130001
- PLWABN: 9810635329905606
- PWN: 3929046
- ETP: 7245