I.R.S. Records
Holding | Universal Music Group |
---|---|
Rok powstania | 1979 |
Założyciel | Miles Copeland III, |
Dystrybucja | A&M (1979–1985), |
Gatunki | new wave, rock |
Siedziba | Nowy Jork |
Kraj pochodzenia | Stany Zjednoczone |
Strona internetowa |
International Record Syndicate (w skrócie I.R.S. Records) – amerykańska wytwórnia płytowa, założona w 1979 roku przez Milesa Copelanda III, działająca początkowo na rynku europejskim. wydawała płyty z muzyką punk i new wave. W 1996 roku zakończyła działalność. Wydała albumy takich artystów jak: Belinda Carlisle, Black Sabbath, Buzzcocks, Concrete Blonde, Dead Kennedys, Dread Zeppelin, R.E.M., The Alarm, The Go-Go’s i The Lords Of The New Church.
Historia
Współpraca z A&M Records (1979–1985)
International Record Syndicate założyli w 1979 roku Miles Copeland III i Jay Boberg[1]. Była to jedna z pierwszych, niezależnych wytwórni specjalizujących się w punk rocku, które odniosły sukces. Jeden z jej założycieli, Miles Copeland III, odniósł wcześniej pewien sukces na rynku brytyjskim dzięki swoim wytwórniom Faulty Products/Illegal Records. Był starszym bratem Stewarta, perkusisty brytyjskiego zespołu Curved Air z połowy lat 70. i Iana, zajmującego się rezerwacją imprez muzycznych. Kiedy Curved Air zaprzestał działalności, Miles zajął się nowym zespołem Stewarta, pierwotnie zwanym Strontium 90, a później The Police. Miles Copeland zaprezentował pierwszy singiel zespołu, „Fall Out”/„Nothing Achieving”, brytyjskim wytwórniom, ale gdy żadna z nich nie wyraziła zainteresowania jego wydaniem, założył własną wytwórnię, Illegal Records, za pośrednictwem której sprzedał ponad 70 000 egzemplarzy singla[2]. Założył też kilka innych wytwórni: Deptford Fun City Records, Fashion Music, Industrial Records, Rough Trade Records, Step Forward Records i Spy Records. Wszystkie je wchłonęła po pewnym czasie I.R.S.[2]. Pierwszym (i jedynym) prezesem I.R.S. został Jay Boberg. W marcu 1979 roku Copeland zawarł umowę z A&M Records dotyczącą singla „Roxanne” The Police. Według umowy A&M miała zająć się wyprodukowaniem i dystrybucją singla, a Copeland jego promocją i organizacją tras koncertowych zespołu, który własną umowę z A&M podpisał kilka tygodni później. W kolejnych miesiącach tego samego roku Miles Copeland wynegocjował umowę dystrybucyjną z A&M ugruntowując tym samym obecność The Police w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. I.R.S. miała biura w siedzibie A&M w Hollywood, a także w Nowym Jorku przy 250 W. 57th Street[1].
Współpraca z MCA Records (1985–1990)
Pod koniec kwietnia 1985 roku I.R.S. Records zerwała umowę dystrybucyjną z A&M. Do tego czasu zespół The Go-Go’s wydał pod jej szyldem trzy złote i dwa platynowe albumy, które były najlepiej sprzedającymi się albumami w historii I.R.S. R.E.M. wydał pod szyldem I.R.S. dwa złote albumy. Ogółem wytwórnia wydała 109 albumów, 68 singli 7-calowych i 18 12-calowych. A&M kontynuował jednak do 1990 roku wydawanie pozycji z poprzedniego katalogu I.R.S.[1].
W 1985 roku dystrybutorem nowych nagrań I.R.S. została MCA Records[2].
Współpraca z Enigma Records (1990–1996)
W 1990 roku kolejnym dystrybutorem I.R.S. została Enigma Records. MCA nadal wydawała niektóre nagrania I.R.S. zrealizowane w latach 1985–1990[2].
Zakończenie działalności (1996)
11 lipca 1996 roku I.R.S. została oficjalnie zamknięta[1].
Przywrócenie wytwórni (2011–2015)
W czerwcu 2011 roku EMI Music North America we współpracy z nowojorską firmą Crush Management postanowiła wznowić działalność I.R.S. Records. Pierwsze nagrania planowano wydać pod koniec tego samego roku[3].
W 2013 roku I.R.S. przeszła pod patronat Caroline (oddział Capitol Music Group) zmieniając przy tym nazwę na I.R.S. Nashville, ponieważ prezes Crush Management, John Grady, otworzył w tym mieście biura swojej firmy[4].
W 2015 roku I.R.S. Nashville została zamknięta[5].
Aluzyjna nazwa wytwórni
Nazwa I.R.S. było aluzją do bardziej znanego skrótu, IRS, Internal Revenue Service, jako ze Miles Copeland i obaj jego bracia byli synami funkcjonariusza CIA. Większość życia spędzili poza USA, ponieważ ich ojciec był przydzielany do zadań w różnych miejscach na świecie. Kolejną aluzją do agencji rządu federalnego było nazwanie przez Iana Copelanda swojej agencji rezerwacji Frontier Booking International (ten samo skrót co FBI)[2].
Certyfikaty sprzedaży RIAA
Platynowa Płyta
Trzy albumy wydane przez I.R.S. Records otrzymaly certyfikat Platynowej lub Multiplatynowej Płyty, przyznany przez RIAA za przynajmniej 1 milion sprzedanych kopii:
- Beauty and the Beat, The Go-Go’s (1981), 2 miliony sprzedanych kopii, 2x Multiplatynowa Płyta 14 listopada 1984,
- Document, R.E.M. (1987), 1 milion sprzedanych kopii, Platynowa Płyta 25 stycznia 1988,
- The Raw & the Cooked, Fine Young Cannibals (1989), 2 miliony sprzedanych kopii, Multiplatynowa Płyta 1 sierpnia 1989[6].
Złota Płyta
Siedem albumów otrzymało certyfikat Złotej Płyty, przyznany przez RIAA za przynajmniej 0,5 miliona sprzedanych kopii:
- Murmur, (1983), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 10 października 1991
- Reckoning (1984), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 24 czerwca 1991
- Fables of the Reconstruction (1985), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 24 czerwca 1991
- Lifes Rich Pageant (1986), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 23 stycznia 1987; wszystkie R.E.M.,
- Vacation, The Go-Go’s (1982), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 4 października 1982,
- Belinda, Belinda Carlisle (1986), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 24 listopada 1986,
- Bloodletting, Concrete Blonde (1990), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 10 października 1991[6].
Złota Płyta w kategorii singli
- „We Do The Beat”, The Go-Go’s (1982), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 25 maja 1982,
- „She Drives Me Crazy”, Fine Young Cannibals (1989), 0,5 miliona sprzedanych kopii, Złota Płyta 18 kwietnia 1989[6].
Artyści
- The Alarm
- Alternative TV
- The Animals
- The Bangles
- Berlin
- Buzzcocks
- J.J. Cale
- Chelsea
- The Cramps
- The Damned
- Dead Kennedys
- Howard Devoto
- The Beat
- The Fleshtones
- General Public
- The Go-Go’s
- Jools Holland
- The Lords of the New Church
- Magazine
- The Monochrome Set
- Oingo Boingo
- Payolas
- R.E.M.
- Renaissance
- Lenny Kravitz
- The Stranglers
- Suburban Lawns
- Wall of Voodoo[1]
Zobacz też
Z tym tematem związana jest kategoria: Albumy I.R.S. Records.
Przypisy
- ↑ a b c d e A&M Records.com: I.R.S. RECORDS HISTORY. onamrecords.com. [dostęp 2020-05-13]. (ang.).
- ↑ a b c d e Mike Callahan, Patrice Eyries & David Edwards: I.R.S. Album Discography. bsnpubs.com. [dostęp 2020-05-13]. (ang.).
- ↑ The Hollywood Reporter: IRS Records to be Relaunched by EMI, Crush Management. hollywoodreporter.com. [dostęp 2020-05-13]. (ang.).
- ↑ Billboard: I.R.S. Nashville Imprint Names John Grady President. www.billboard.com. [dostęp 2020-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-19)]. (ang.).
- ↑ Phyllis Stark i Tom Roland w: Billboard: Nashville Notes: Capitol's I.R.S. Nashville Label Shuttered; Zac Brown Band on the Move. billboard.com. [dostęp 2020-05-13]. (ang.).
- ↑ a b c RIAA: Gold & Platinum – I.R.S. riaa.com. [dostęp 2020-05-13]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- I.R.S. Records na Discogs