Innoryżak amazoński
Euryoryzomys macconnelli[1] | |||
(O. Thomas, 1910) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | myszokształtne | ||
Nadrodzina | myszowe | ||
Rodzina | chomikowate | ||
Podrodzina | bawełniaki | ||
Plemię | Oryzomyini | ||
Rodzaj | innoryżak | ||
Gatunek | innoryżak amazoński | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
|
Innoryżak amazoński[6] (Euryoryzomys macconnelli) – gatunek ssaka z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae), występujący w Ameryce Południowej.
Zasięg występowania
Innoryżak amazoński występuje głównie w dorzeczu Amazonki, w tym w południowej Kolumbii, południowej Wenezueli, regionie Gujana, wschodnim Ekwadorze, wschodnim Peru i Brazylii[7].
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1910 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Oryzomys macconnelli[2]. Holotyp pochodził z obszaru rzeki Supenaam, dopływu dolnego biegu rzeki Essequibo w Gujanie[8].
W 2006 roku dokonano rewizji podziału systematycznego, wyłączając z rodzaju Oryzomys niespokrewnione bliżej gryzonie i tworząc m.in. rodzaj Euryoryzomys[5][6]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy[7].
Etymologia
- Euryoryzomys: gr. ευρυς eurus „szeroki”; rodzaj Oryzomys S.F. Baird, 1857 (ryżniak)[9].
- macconnelli: Frederick Vavasour McConnell (1868–1914), angielski podróżnik, kolekcjoner[10].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 130–166 mm, długość ogona 124–175 mm, długość tylnej stopy 32–37 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała[11].
Biologia
Jest spotykany od poziomu morza do 1524 m n.p.m.[8] Żyje w pierwotnym lesie deszczowym, nigdy nie jest spotykany w lasach wtórnych. Prowadzi naziemny tryb życia[5].
Populacja
Innoryżak amazoński jest zagrożony przez wylesianie i inną działalność ludzką. Ma on jednak duży zasięg występowania, choć lokalnie bywa rzadki. Jest uznawany za gatunek najmniejszej troski. W przyszłości w wyniku dalszych badań możliwy jest podział tego taksonu na trzy gatunki, wówczas ich status będzie musiał być zrewidowany[5].
Uwagi
Przypisy
- ↑ Euryoryzomys macconnelli, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b O. Thomas. Mammals from the River Supinaam, Demerara, presented by Mr. F. V. McConnell to the British Museum. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 6, s. 186, 1910. (ang.).
- ↑ J.A. Allen. New South American Muridae. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 32 (39), s. 598, 1913. (ang.).
- ↑ J.A. Allen. New South American mammals. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 34 (22), s. 630, 1915. (ang.).
- ↑ a b c d J.J. Patton J.J. i inni, Euryoryzomys macconnelli, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015, wersja 2021-3 [dostęp 2021-12-12] (ang.).
- ↑ a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 247. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 396. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ a b D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Oryzomys macconnelli. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-12-12].
- ↑ M. Weksler, A.R. Percequillo & R.S. Voss. Ten New Genera of Oryzomyine Rodents (Cricetidae: Sigmodontinae). „American Museum Novitates”. 3537, s. 11, 2006. (ang.).
- ↑ B. Beolens, M. Watkins & M. Grayson: The Eponym Dictionary of Mammals. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009, s. 253–254. ISBN 978-0-8018-9304-9. (ang.).
- ↑ U. Pardiñas, P. Myers, L. León-Paniagua, N.O. Garza, J. Cook, B. Kryštufek, R. Haslauer, R. Bradley, G. Shenbrot & J. Patton. Opisy gatunków Cricetidae: U. Pardiñas, D. Ruelas, J. Brito, L. Bradley, R. Bradley, N.O. Garza, B. Kryštufek, J. Cook, E.C. Soto, J. Salazar-Bravo, G. Shenbrot, E. Chiquito, A. Percequillo, J. Prado, R. Haslauer, J. Patton & L. León-Paniagua: Family Cricetidae (True Hamsters, Voles, Lemmings and New World Rats and Mice). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 423. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).