Jarosław Kuryłowicz
Data i miejsce urodzenia | 16 kwietnia 1905 |
---|---|
Data śmierci | 25 lipca 1990 |
profesor nauk technicznych | |
Specjalność: elektryczność, technologia materiałów oporowych i magnetycznych | |
Alma Mater | Politechnika Lwowska |
Profesura | 1964 |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Jarosław Stefan Kuryłowicz (ur. 16 kwietnia 1905 we Lwowie, zm. 25 lipca 1990) – polski inżynier elektryk.
Był bratem Jerzego i Włodzimierza Kuryłowiczów. Ukończył Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Absolwent z 1936 Politechniki Lwowskiej. W latach 1932-35 pracował jako asystent prof. Włodzimierza Krukowskiego w Laboratorium Elektrotechnicznym Politechniki Lwowskiej. Po studiach, do 1939, pracował w przedsiębiorstwie „Polska Poczta, Telegraf, Telefon” jako referendarz, następnie do 1941 w Instytucie Politechnicznym we Lwowie jako konstruktor elektrycznych przyrządów pomiarowych, zaś w latach 1942-1944 w Dyrekcji Kolei we Lwowie jako pomiarowiec w dziale kablowym. W sierpniu 1945 przyjechał do Wrocławia, gdzie został zaangażowany przez Dyrekcję Miejskiej Elektrowni na stanowisko kierownika Wydziału Liczników. Po dwóch latach zrezygnował z pracy w Elektrowni i w lipcu 1947 r. podjął pracę w Politechnice Wrocławskiej jako adiunkt w Katedrze Techniki Wysokich Napięć. W 1953 został samodzielnym pracownikiem naukowym. Prowadził prace badawcze i wykłady z miernictwa magnetycznego i precyzyjnego oraz technologii materiałów oporowych i magnetycznych. W 1962 monografię Badania materiałów magnetycznych. W 1964 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Prorektor Politechniki Wrocławskiej (1955-1956 i 1961-1969)[1]. Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznakę Politechniki Wrocławskiej. Został pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu[2].