Niszczyciele typu I
![]() HMS "Intrepid" | |||
Użytkownicy |
| ||
---|---|---|---|
Wejście do służby | 1936–1939 | ||
Zbudowane okręty | 13 | ||
Dane taktyczno-techniczne | |||
Wyporność | standardowa: 1370 ton | ||
Długość | 101 m | ||
Szerokość | 11 m | ||
Zanurzenie | 4,2 m | ||
Napęd | 3 kotły Admiralicji, turbiny parowe Parsonsa o łącznej mocy 34 000 SHP | ||
Prędkość | 35,6 węzłów | ||
Zasięg | 5530 Mm przy 15 w. | ||
Załoga | 145 | ||
Uzbrojenie | 4 działa kal. 120 mm | ||
|
Niszczyciele typu I to dziewięć okrętów Royal Navy zamówionych w ramach programu rozbudowy floty z roku 1935, których budowę rozpoczęto w 1936, a ukończono w latach 1937-1938. Cztery okręty tego typu zamówiła Turecka Marynarka Wojenna, z czego dwa zostały, po wybuchu II wojny światowej, zakupione przez Royal Navy, zwiększając liczbę okrętów tego typu do 11, aczkolwiek trzy z nich utracono nim HMS „Inconstant” i HMS „Ithuriel”(inne języki) weszły do służby. Brały udział w działania podczas wojny, podczas której sześć z nich stracono, a siódmy został skreślony z ewidencji na skutek wad konstrukcyjnych.
Projektowanie
Okręty typu I był projektowym powtórzeniem niszczycieli typu H, z tą różnicą, że miały dziesięć rur wyrzutni torped (2 x 5) zamiast ośmiu. Zastosowano na nich również nowy pomost, z wyjątkiem okrętu flagowego flotylli HMS Inglefield[2]), który z kolei miał większy, potrójny maszt, podczas gdy pozostałe okręty tego typu miały maszty pojedyncze. Dodatkowe obciążenie wyrzutniami torped i min przy tym samym kadłubie jak w niszczycielach typu H powodowało widoczne utraty stabilności, szczególnie gdy zapasy paliwa zaczynały się wyczerpywać[1][2].
Wszystkie okręty tego typu miały być stawiaczami min, a jednocześnie, wyposażone w bomby głębinowe i Asdic, okrętami do zwalczania okrętów podwodnych.
Tureckie okręty typu I były zbudowane podobnie, ale miały tylko dwa 4-rurowe aparaty torpedowe.
Modyfikacje wojenne
Modyfikacje wczesnego okresu wojny (przypuszczalnie nie wprowadzone na pierwszych utraconych okrętach[1]) polegały na wymianie tylnego aparatu torpedowego na pojedyncze działo przeciwlotnicze 76 mm, likwidacji tylnego komina i głównego masztu, celem poprawienia pola rażenia własnej artylerii, a także na dodaniu par działek przeciwlotniczych QF 20 mm Oerlikon (które zastąpiły nieefektywne sprzężone karabiny maszynowe Vickers 12,7 mm) na skrzydłach pomostu. Ze środkowego aparatu torpedowego usunięto – dla zmniejszenia ciężaru – jedną rurę. Icarus stracił działo 'Y', zyskując więcej miejsca dla bomb głębinowych (po modyfikacji: 110) i ich wyrzutni.
Okręty, które przetrwały pierwsze lata wojny, otrzymały trzecią parę Oerlikonów, montowaną równolegle z reflektorem, a działo 76 mm usunięto dla zwiększenia magazynu bomb głębinowych. Na niektórych okrętach zdemontowano działo 'A', zastępując je miotaczami Hedgehog wystrzeliwującymi swe rakietowe bomby głębinowe przed dziób jednostki, choć nie była to zmiana[2] na cały czas trwania wojny. Ilex, Intrepid, Impulsive i Isis straciły działo 'B', w którego miejsce zamontowano dwa działa 57 mm do zwalczania niemieckich schnellbootów.
Inglefield w okresie późniejszym otrzymał z powrotem swój aparat torpedowy, ale już jako 4-rurowy. W miejsce działa 'X' dodano działo przeciwlotnicze 100 mm, a liczbę Oerlikonów zwiększono do sześciu. Na niektórych okrętach, na przednim maszcie, montowano radar typu 291[1], jak również urządzenie "Huff-Duff" do namierzania fal krótkich które umożliwiało wykrywanie i lokalizację niemieckich okrętów podwodnych[1].
Eks-tureckie niszczyciele były modyfikowane równolegle z siostrzanymi jednostkami typu I. Na przykład Inconstant otrzymał radar typu 270, pracujące na centymetrowych długościach fal urządzenie do namierzania celów, w miejsce dalmierza na pomoście[1], a także sześć Oerlikonów.
Okręty
Numer burtowy | Okręt | Stocznia | Położenie stępki | Wodowanie | W służbie od | los |
---|---|---|---|---|---|---|
D03 | HMS Icarus * | John Brown & Company, Clydebank | 9 marca 1936 | 26 listopada 1936 | 3 maja 1937 | Złomowany 29 października 1946 |
D61 | HMS Ilex | John Brown | 9 marca 1936 | 28 stycznia 1937 | 7 lipca 1937 | Złomowany na Sycylii w 1948 |
D44 | HMS Imogen | Hawthorn Leslie & Company, Hebburn | 18 stycznia 1936 | 30 października 1936 | 2 czerwca 1937 | Zatonął po zderzeniu z krążownikiem Glasgow 16 lipca 1940 |
D09 | HMS Imperial | Hawthorn Leslie | 29 stycznia 1936 | 11 grudnia 1936 | 30 czerwca 1937 | Ciężko uszkodzony 29 maja 1941 w bitwie o Kretę, zatopiony przez HMS Hotspur |
D11 | HMS Impulsive * | J. Samuel White, Cowes | 9 marca 1936 | 1 marca 1937 | 29 stycznia 1938 | Złomowany 22 stycznia 1946 |
D02 | HMS Inglefield | Cammell Laird & Company, Birkenhead | 29 kwietnia 1936 | 15 października 1936 | 25 czerwca 1937 | zatopiony przez bombę kierowaną Fritz X pod Anzio, 25 lutego 1944 |
D10 | HMS Intrepid * | John I. Thornycroft & Company(inne języki), Woolston | 6 stycznia 1936 | 17 grudnia 1936 | 29 lipca 1937 | Zatopiony przez Ju 88 w pobliżu Leros 26 września 1943 |
D87 | HMS Isis | Yarrow & Company, Scotstoun | 5 lutego 1936 | 12 grudnia 1936 | 2 czerwca 1937 | Storpedowany przez "żywą torpedę" typu Neger u plaż Normandii, 20 lipca 1944 |
D16 | HMS Ivanhoe * | Yarrow | 12 lutego 1936 | 11 lutego 1937 | 24 sierpnia 1937 | Wszedł na minę i zatonął w pobliżu Texel 1 września 1940 |
(* używany jako stawiacz min
Okręty Tureckie
Turecka Marynarka Wojenna zamówiła w roku 1938 cztery niszczyciele tego typu. Gdy wybuchła wojna dwa z nich przejęła Royal Navy, ale dwa zostały przekazane Turcji w roku 1942, jako Sultanhisar i Demirhisar.
Numer burtowy | Okręt | Stocznia | Położenie stępki | Wodowanie | W służbie od | los |
---|---|---|---|---|---|---|
H49 | HMS "Inconstant" (ex- "Muavenet") | Vickers-Armstrong, Barrow-in-Furness | 24 maja 1939 | 24 lutego 1941 | 24 stycznia 1942 | Zamówiony 14 listopada 1941, przekazany Turcji 9 marca 1946, złomowany w 1960 |
H05 | HMS „Ithuriel”(inne języki) (ex- "Gayret") | Vickers Armstrongs | 24 maja 1939 | 15 grudnia 1940 | 3 marca 1942 | Zbombardowany pod Bône 28 listopada 1942 i osadzony na mieliźnie. Złomowany 25 sierpnia 1945 |
- | "Sultanhisar" | William Denny & Brothers, Dumbarton | 1939 | 1941 | 1942 | Przekazany Turcji w 1942, skreślony z ewidencji w 1960 |
- | "Demirhisar" | Denny | 1939 | 1941 | 1942 | Przekazany Turcji w 1942, skreślony z ewidencji w 1960 |
Przypisy
Bibliografia
- John English: Amazon to Ivanhoe: British Standard Destroyers of the 1930s. Kendal, England: World Ship Society, 1993. ISBN 0-905617-64-9.
- M. J. Whitley: Destroyers of World War 2: An International Encyclopedia. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1988. ISBN 0-87021-326-1.