Pacyficzek żółtawy
Aegialomys xanthaeolus[1] | |||
(O. Thomas, 1894) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | myszokształtne | ||
Nadrodzina | myszowe | ||
Rodzina | chomikowate | ||
Podrodzina | bawełniaki | ||
Plemię | Oryzomyini | ||
Rodzaj | pacyficzek | ||
Gatunek | pacyficzek żółtawy | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
|
Pacyficzek żółtawy[7] (Aegialomys xanthaeolus) – gatunek ssaka z podrodziny bawełniaków (Sigmodontinae) w obrębie rodziny chomikowatych (Cricetidae), występujący w Ameryce Południowej.
Zasięg występowania
Pacyficzek żółtawy występuje w zachodnim Ekwadorze i skrajnie północno-zachodnie Peru[8].
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1894 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Oryzomys xanthaeolus[2]. Holotyp pochodził z Tumbes, w północnym Peru[9].
Monofiletyczny rodzaj pacyficzek (Aegialomys), obejmujący ten gatunek i Aegialomys galapagoensis z wysp Galapagos, został wydzielony w 2006 roku z rodzaju Oryzomys. Przypuszcza się, że do tego gatunku zaliczane są zwierzęta, które właściwiej byłoby zaklasyfikować do odrębnych, choć spokrewnionych gatunków[9][6]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy[8].
Etymologia
- Aegialomys: gr. αιγιαλος aigialos „plaża, wybrzeże”; μυς mus, μυος muos „mysz”[10].
- xanthaeolus: gr. ξανθος xanthos „żółty”[11]; łac. przyrostek zdrabniający -olus[12].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 105–110 mm, długość ogona 118–176 mm, długość ucha 20–24 mm, długość tylnej stopy 27–33 mm; masa ciała 50–73 g[13]. Wyraźnie zaznacza się u niego dymorfizm płciowy[9].
Ekologia
Żyje w suchych lasach, na pustyniach i w dolinach Andów, a także w obszarach Lomas cechujących się specyficznym, wilgotnym mikroklimatem. Jest spotykany na wysokości od 500 do 1800 m n.p.m. Adaptuje się do roślinności wtórnej, żyje na plantacjach i obszarach rolnych[6].
Pacyficzek żółtawy prowadzi samotny, naziemny tryb życia i jest aktywny nocą[6].
Populacja
Pacyficzek żółtawy w Peru jest liczny natomiast w Ekwadorze spotykany jest znacznie rzadziej. Gatunek jest w pewnym stopniu odporny na antropogeniczne zmiany środowiska. Jego liczebność waha się ze zmianami pór roku i cyrkulacją El Niño, ale jest generalnie stabilna. Zwierzęta te występują w kilku obszarach chronionych w Ekwadorze i Peru; nie są znane zagrożenia dla tego gatunku. Jest on obecnie uznawany za gatunek najmniejszej troski[6].
Uwagi
Przypisy
- ↑ Aegialomys xanthaeolus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b O. Thomas. Descriptions of some new Neotropical Muridae. „The Annals and Magazine of Natural History”. 14 (Sixth series), s. 354, 1894. (ang.).
- ↑ É.L. Trouessart: Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Wyd. Nova ed. (prima completa). Cz. 1: Primates, Prosimiae, Chiroptera, Insectivora. Berolini: R. Friedländer & sohn, 1897, s. 527. (łac.).
- ↑ É.L. Trouessart: Catalogus mammalium tam viventium quam fossilium. Wyd. Quinquennale Supplementum. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1904, s. 419. (łac.).
- ↑ Á. Cabrera. Catálogo de los mamíferos de America del Sur. „Revista del Museo Argentino de las Ciencias Naturales”. 4 (2), s. 396, 1961. (hiszp.).
- ↑ a b c d e F.F. Cassola F.F., Aegialomys xanthaeolus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2021-3 [dostęp 2021-12-19] (ang.).
- ↑ Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 244. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 406. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ a b c D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Oryzomys xanthaeolus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-12-19].
- ↑ M. Weksler, A.R. Percequillo, R.S. Voss. Ten New Genera of Oryzomyine Rodents (Cricetidae: Sigmodontinae). „American Museum Novitates”. 3537, s. 5, 2006. (ang.).
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 253.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 153.
- ↑ U. Pardiñas, P. Myers, L. León-Paniagua, N.O. Garza, J. Cook, B. Kryštufek, R. Haslauer, R. Bradley, G. Shenbrot & J. Patton. Opisy gatunków Cricetidae: U. Pardiñas, D. Ruelas, J. Brito, L. Bradley, R. Bradley, N.O. Garza, B. Kryštufek, J. Cook, E.C. Soto, J. Salazar-Bravo, G. Shenbrot, E. Chiquito, A. Percequillo, J. Prado, R. Haslauer, J. Patton & L. León-Paniagua: Family Cricetidae (True Hamsters, Voles, Lemmings and New World Rats and Mice). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 454. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).
Bibliografia
- Edmund C.E.C. Jaeger Edmund C.E.C., Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1-256, OCLC 637083062 (ang.).