34 Batalion Celny
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Sformowanie | 1921 |
Rozformowanie | 1922 |
Tradycje | |
Rodowód | 5/I batalion wartowniczy |
Kontynuacja | |
Dowódcy | |
Pierwszy | kpt. Piotr Salnicki |
Organizacja | |
Dyslokacja | Siejłowicze[1] |
Formacja | Bataliony Celne |
Podległość | MSW |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Bataliony_celne_we_wrze%C5%9Bniu_1921.jpg/250px-Bataliony_celne_we_wrze%C5%9Bniu_1921.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/34_batalion_celny_w_1921.png/250px-34_batalion_celny_w_1921.png)
34 Batalion Celny – jednostka organizacyjna formacji granicznych II Rzeczypospolitej.
Formowanie i zmiany organizacyjne
Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.11069/Mob. z dnia 13 sierpnia 1921 w miejsce batalionów etapowych i wartowniczych utworzone zostały bataliony celne. 34 batalion celny powstał w granicach DOG Warszawa, a zorganizowano go na bazie 5/I batalionu wartowniczego. Etat batalionu wynosił 14 oficerów i 600 szeregowych[2]. Podlegał Ministerstwu Spraw Wewnętrznych[3].
Mimo że batalion był w całym tego słowa znaczeniu oddziałem wojskowym, nie wchodził on w skład pokojowego etatu armii. Uniemożliwiało to uzupełnianie z normalnego poboru rekruta. Ministerstwo Spraw Wojskowych zarówno przy ich formowaniu, jak i uzupełnianiu przydzielało mu często żołnierzy podlegających zwolnieniu, oficerów rezerwy oraz szeregowców i oficerów zakwalifikowanych przez dowództwa okręgów generalnych jako nie nadających się do dalszej służby wojskowej[4].
W listopadzie 1921 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych postanowiło powołać brygady celne[5]. 34 batalion celny znalazł się w strukturze 9 Brygady Celnej[6].
Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922, minister spraw wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 zmienił nazwę „Baony Celne” na „Straż Graniczna”[3]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[7]. 34 batalion celny przemianowany został na 34 batalion Straży Granicznej.
Osobny artykuł: 34 batalion Straży Granicznej.
Służba celna
Odcinek batalionowy podzielony był na cztery pododcinki, które obsadzały kompanie wystawiające posterunki i patrole. Posterunki wystawiano wzdłuż linii granicznej w taki sposób, by mogły się nawzajem widzieć w dzień[8]. W tym zakresie batalion współpracował z posterunkami i patrolami Policji Państwowej. Współpraca polegała na tym, że te pierwsze wystawiały wzdłuż linii granicznej stale posterunki i patrole, natomiast policja tworzyła je w głębi strefy, poza linią graniczną. W zakresie ochrony granicy batalion podlegał staroście[9].
- Sąsiednie bataliony
- 29 batalion celny ⇔ 32 batalion celny – IX 1921
- 29 batalion celny ⇔ 32 batalion celny – XII 1921[10]
Kadra batalionu
- Dowódcy batalionu
stopień | imię i nazwisko | okres pełnienia służby | kolejne stanowisko |
---|---|---|---|
kpt. | Piotr Salnicki[1] | 15 II 1921[11] | |
mjr kaw. | Władysław Dąbrowski[1] | 1 XII 1921 - 27 IX 1922 | komendant 34 baonu SG |
Struktura organizacyjna
Ordre de Bataille 34 batalionu celnego w Siejłowiczach na dzień 15 lutego 1921[11] | ||||
---|---|---|---|---|
kompania | 1. Sołtanowszczyzna | 2. Juszewicze | 3. Pasieka | 4. Buzuny |
wartownie | Sołtanowszczyzna | folwark Lisuny | Ostrołucha | Bucznoje |
Grzybowszczyzna | folwark Kobyle Głowy | Kukuła | folwark Kul | |
Grzybowszczyzna | Osłup | Waszkowscy | ||
folwark Rotstojna | Djampol | |||
OdeB 34 batalionu celnego w Siejłowiczach[11] | ||||
kompania | 1 kompania celna | 2 kompania celna | 3 kompania celna | 4 kompania celna |
placówki | Kukowicze | Osłup | Bucznoje | |
Sołtanowszczyzna | Botsztein | folwark Kul | ||
Grzybowszczyzna | Rymarze | ziemianka | ||
Łazuny | Ostrołuchy | Smolarnia | ||
Kobyla Głowa | Iwaszkiewicze | |||
ziemianka |
Przypisy
- ↑ a b c Prengel-Boczkowska 2009 ↓, s. 14.
- ↑ Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 24.
- ↑ a b Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 25.
- ↑ Dominiczak 1992 ↓, s. 75.
- ↑ Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 26.
- ↑ Dominiczak 1992 ↓, s. 74.
- ↑ Prengel-Boczkowska 2009 ↓, s. 5.
- ↑ Dominiczak 1992 ↓, s. 72.
- ↑ Dominiczak 1992 ↓, s. 73.
- ↑ WIG – mapa operacyjna Polski 1:300 000
- ↑ a b c OdeB batalionów celnych ↓, s. 34bc.
Bibliografia
- Hubert Bereza, Kajetan Szczepański: Centralna Szkoła Podoficerska KOP. Grajewo: Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK, 2014. ISBN 978-83-938921-7-4.
- Henryk Dominiczak: Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10202-0.
- TeresaT. Prengel-Boczkowska TeresaT., Wstęp do inwentarza zespołu archiwalnego „Bataliony Celne”, Szczecin: Archiwum Straży Granicznej, 2009 .
- Ordre de Bataille batalionów celnych od numeru 1 do 19 i od numeru 20 do 44 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin
- p
- d
- e